این بیت از یکی از غزل های استاد سخن سعدی گرفته شده که به صورت ضرب المثل در
آمده است .روی سخن به افرادی است که نادان هستند و زمانی که بیش از حد خوبی
می بیند گرفتار غرور و توهم شده و جسارت و گستاخی شان بیشتر می شود!

  • افراد پر توقعی هستند که وقتی شما به آنها خوبی می کنید نه تنها قدردانی و سپاسگزاری
    نمی کنند بلکه این کار را وظیفه تان می دانند! و با هر خوبی ای که به این دسته افراد می
    کنید، توقع اینها بیشتر و انتظاراتشان بیشتر می شود. هیچ گاه از کسی راضی نمی شوند.
    دوست دارند بقیه همیشه در خدمت اینان باشند!
    -آنچه از اندازه ، بیشتر است ، نابودی در پی دارد. آب مایه زندگی است اما زیادش آدمی را
    غرق و نابود می کند . این ما هستیم که باید اندازه بدانیم و دیگران را از خود بیخود نکنیم
  • یعنی خوبی و نیکی کردن و لطف زیادی به شخص نادان نتیجه عکس می دهد؛ چرا که او
    پر توقع می شود و حتی ممکن است احترام شما را هم نگه ندارد. پس باید در حد تعادل با
    فرد نادان رفتار کرد
    -اگر تصمیم گرفتید به کسی نیکی کنید حتما برای آن مرزی مشخص کنید تا طرف مقابل
    ظرفیت خود را از دست ندهد.
    -به اندازه لیاقت و ظرفیت آدم ها به آن ها محبت کنید.چون آن ها دچار توهم ، خود بزرگ
    بینی ، دل زدگی ، جو زدگی ؛ارتفاع زدگی ، سرگیجه و سپس حالت تهوع خواهند شد
    -همیشه باید به اندازه به بقیه کمک کرد، اگر به کسی بیش از اندازه نیکی کنی طرف مقابل
    احساس می کند که این کار وظیفه شما می باشد لذا همیشه در این مقوله حد نرمال راباید
    رعایت کرد.
    این ضرب المثل بیانگر این است که باید احتیاط کرد و در نرمی زیاده‌ روی نکرد، زیرا
    ممکن است در نهایت عواقب بدی داشته باشد. شاعر به این نکته اشاره می ‌کند که نرمی
    بیش از حد می‌تواند باعث شود که فرد نتواند در موقعیت‌های حساس به درستی عمل کند.

نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت
هر طفل نی سوار کند تازیانه‌اش