در گستره پهناور تاریخ، انسانهایی میزیند که اگرچه کالبد خاکی آنان روزی در آغوش خاک آرام میگیرد، اما نام، منش و اندیشهشان همچون چراغی فروزان، راه آیندگان را روشن می سازد. آنان از شمار سالهای عمر خویش فراتر میروند و در حافظه تاریخ و در ضمیر بیدار مردمان، حیاتی جاودانه می یابند. زندهیاد استاد محمدحسین مجاهد از همین تبار بود؛ مردی که زندگی را نه برای خویش، بلکه برای اعتلای فرهنگ، حقیقت و آگاهی مردم معنا کرد و قلم را نه ابزار معاش، که امانتی الهی برای دفاع از راستی و آزادگی دانست.
اکنون که سی و پنج سال از خاموشی چراغ زندگی آن فرهیخته گرانمایه می گذرد، هنوز یاد او در خاطر دوستان، همکاران، شاگردان و همه آنان که از محضر اخلاق، دانش و انسانیتش بهره بردهاند، زنده و معطر است. گذر زمان نتوانسته است غبار فراموشی بر سیمای مردی بنشاند که سراسر عمر خویش را با صداقت، شرافت، فروتنی و عشق به مردم سپری کرد.
استاد محمدحسین مجاهد، بنیانگذار و مدیر مسئول روزنامه بهار ایران، از پیشگامان عرصه روزنامهنگاری مسئولانه و متعهد بود. او به نیکی دریافته بود که رسالت مطبوعات، تنها انعکاس خبر نیست، بلکه بیدارسازی اندیشهها، پاسداری از حقیقت و صیانت از کرامت انسان است. از این رو، «بهار ایران» در دوران مدیریت او، تنها یک روزنامه نبود؛ مدرسهای برای اخلاق، آگاهی، فرهنگ و مسئولیت اجتماعی به شمار می رفت.
او قلم را به زرق و برق نفروخت و حقیقت را قربانی مصلحتهای زودگذر نکرد. در روزگاری که بسیاری، سکوت را بر سخن گفتن ترجیح میدادند، استاد مجاهد با متانت، وقار و دوراندیشی، مسئولیت اجتماعی خویش را به انجام رساند و نشان داد که روزنامهنگار، وجدان بیدار جامعه است.
اما آنچه بیش از همه، نام او را در خاطرهها جاودانه ساخت، نه مقام مدیریتش بود و نه شهرت قلمش؛ بلکه شخصیت والای انسانی او بود. او انسانی خوشخلق، مردمدار، متواضع، بردبار و کریمالنفس بود. در برخورد با دیگران، هیچگاه تکبر و خودبینی راهی به رفتار او نمییافت. با کوچک و بزرگ به یکسان سخن میگفت، حرمت انسانها را نگاه میداشت و دست نیازمندان را بیهیاهو می گرفت.
اخلاق نیکوی او، سرمایهای بود که هرگز کهنه نشد. بسیاری از کسانی که افتخار همنشینی با او را داشتند، هنوز از لبخندهای آرام، گفتار سنجیده، نگاه مهربان و رفتار پدرانهاش با احترام یاد می کنند. او باور داشت که بزرگترین سرمایه انسان، خوشنامی است و این سرمایه را تا واپسین لحظه زندگی، پاک و درخشان نگاه داشت.
سی و پنج سال پیش، بیماری جسم او را از پای درآورد و در شهر ادبپرور شیراز، دیده از جهان فروبست؛ اما حقیقت آن است که مرگ تنها جسم او را از میان ما برد. اندیشه، منش و خاطره او همچنان زنده است. مگر نه آنکه سعدی بزرگ گفتهاست:
«هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما »
امروز، هرگاه از تاریخ مطبوعات، از اصالت قلم، از اخلاق رسانهای و از انسانیت سخن به میان میآید، نام استاد محمدحسین مجاهد نیز با احترام و تکریم بر زبانها جاری میشود. او از آن گروه انسانهایی بود که حضورشان مایه امید و فقدانشان مایه اندوهی ماندگار است.
جامعه ما بیش از هر زمان دیگر، نیازمند الگوهایی از جنس استاد مجاهد است؛ انسانهایی که اخلاق را بر منفعت، حقیقت را بر مصلحت و خدمت را بر شهرت مقدم بدانند. یادآوری زندگی چنین شخصیتهایی، تنها ادای احترام به گذشته نیست؛ بلکه چراغ راه آینده است.
آری…، سالها میگذرند، نسلها تغییر میکنند و دفتر زمان، برگهای تازهای پیش روی تاریخ میگشاید؛ اما نام نیک، هرگز کهنه نمیشود. انسانهایی که با راستی زیستهاند، در حافظه ملتها جاودانهاند.
استاد محمدحسین مجاهد نیز از همان مردان بزرگ بود که گرچه جسمش در خاک آرام گرفته است، روح بلندش در خاطره دوستداران فرهنگ، مطبوعات و فضیلت همچنان جاری است .
در سی و پنجمین سالروز درگذشت آن عزیز سفرکرده، با دلی سرشار از احترام، بر روان پاکش درود میفرستیم و از درگاه خداوند متعال، علو درجات و رحمت واسعه الهی را برای آن فقید سعید مسئلت مینماییم.
یادش سبز، راهش پررهرو، و نام نیکش تا همیشه بر تارک فرهنگ و روزنامهنگاری این سرزمین، جاودان باد.
« هیاٌت تحریریه بهار ایران »
Recent Comments/نظرات اخیر