مشیر همایون شهردار: موسیقی دان “ نوازنده پیانوو آهنگسازمعروف ایران است .
حبیب‌الله شهردار،‌ملقب به مشیرهمایون، فرزند نصرالله‌خان سپهسالار در سال ۱۲۶۴ شمسی به دنیا
آمد. از کودکی گوشش با موسیقی اصیل ایرانی آشنا شد و از ده سالگی به اصرار پدر به تحصیل
موسیقی پرداخت. پدرش پس از مراجعت از اروپا برای او پیانویی به ارمغان آورد و تحت تعلیم سرور
الملک قرار گرفت. وی اولین کسی است که پیانو را در موسیقی ایرانی به کار گرفت و با این کار پایه
چند صدایی را در موسیقی ایرانی بنیان نهاد. شاعر و ترانه سرای بزرگ امیر جاهد در ص ۴۲ کتاب
خود شرحی در مورد وی می نویسد و مختصری از اشعار مشیر همایون را درج می کند:
دو صد از سرگذشت من فراگیر
وز آن پس پندهای پر بها گیر
ز هجرت در هزار و سیصد و چهار
شدم وارد در این دشت محن زار
مشیر همایون شهردار تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه علمیه و دوره دبیرستان را در مدرسه آلیانس
به اتمام رساند. پس از خاتمه تحصیلات به انگلستان رفته و مدیریت نظام را خواند و و پس از بازگشت
به ایران مدت ۳۲ سال در پست های وزارت دادگستری، اداره شهربانی و ریاست اداره آگاهی تهران را
برعهده داشت و پس از ورود مستشاران سوئدی به سمت معاونت شهربانی تهران منصوب شد.
مدت کوتاهی هم وزارت کشور او را به صدارت مازندران، شیروان، تربت جام، تربت حیدریه و دره
گز منصوب کرد و سپس به عنوان رئیس شهربانی اصفهان و شیراز برگزیده شد. در سال ۱۳۱۵ با
سمت مدیر کل وزارت پیشه و هنر خدمت کرد و بعد مدیر کل ذوب آهن شد و در سال ۱۳۲۱ بازنشسته
شد. پس از شهریور ۱۳۲۰ مدتی در حبس ماند و سپس آزاد شد. در رادیو تهران جزو مشاورین شورای
عالی بود و موفق به دریافت نشان درجه دو علمی از وزارت فرهنگ و هنر گردید.
او آثاری چون: رستم و سهراب، شتر و گاو و پلنگ، مغازله سیاسی، داستان معروف لادام اوکاملیا را به
صورت نمایش موزیکال نوشت. مشیرهمایون در کنسرت‌های انجمن اخوت پیانو می‌نواخت و با دیگر
موسیقیدان‌های بزرگ هم‌عصر خود، مانند درویش‌خان، حسین هنگ‌آفرین، سید حسین طاهرزاده،
باقرخان رامشگر و اسدالله‌خان روابط دوستانه یافت و در سال ۱۲۸۹ همراه همین گروه به دعوت
کمپانی هیز مسترز ویس برای پُرکردن صفحه به لندن رفت. در سال ۱۳۱۲ نیز کمپانی کلمبیا
صفحه‌های را از او ضبط و منتشر کرد. از معروف‌ترین اجراهای او صفحه‌ای است که آواز آن را
رضاقلی‌میرزا ظلی خوانده، و نیز صفحه‌های دشتی و راست‌پنج‌گاه که تنها نواخته است و نمونه‌ای

عالی و ماندگار از هنر و مهارت و شیوه‌ی نوازندگی اوست. مشیر‌همایون هنرمندی با ذوق بود و
آهنگ‌های ایرانی را با پیانو لطیف و ماهرانه اجرا می‌کرد.
اودر ۱۱ بهمن ۱۳۴۸ در تهرا ن در گذشت .


آثار


همان طور که در بالا اشاره کردیم مشهورترین ترانه ی این موسیقیدان قطعه ی «مرا ببوس» است که
شعر این قطعه از حیدر رقابی ، آواز آن از حسن گلنراقی و نوازندگی پیانو آن برعهده‌ی مشیر همایون
شهردار بود. او علاوه بر نوازندگی پیانو پنجاه قطعه ی مختلف را آهنگسازی کرده است که اشعار آنها
را نیز خودش سروده بود.
وی از هنرمندانی بود که تجربه ی ساخت قطعات «اپرت» را هم در کارنامه هنری خودش دارد. اپرت
نوعی نمایش موزیکال است که آوازهای زیادی در آن خوانده می‌شود. از جمله مشهورترین اپرت های
مشیر همایون شهردار می‌توان به اپرت «یوسف و زلیخا» و «خسرو و پروانه» اشاره کرد. ایده‌ی
ساخت اپرت خسرو و پروانه از یکی از سفرهای او به فرانسه و خواندن افسانه‌ی مادام و کاملیا در ذهن
او شکل گرفت.
مشیرهمایون خرم در سال 1926 نمایشنامه ای به نام «بیچاره ارومی» نوشت که موسیقی این نمایشنامه
یه کمک دوستان نزدیک او یعنی درویش خان و رکن الدین خان اجرا شد .


سبک نوازندگی


مشیر همایون شهردار سبک نوازندگی خاصی در پیانو داشت که نزدیک به سبک نوازندگی
سنتور بود. شاید علت این مسئله این باشد که او مدت زیادی شاگردی محمد صادق خان را
می‌کرده که بهترین نوازنده ی سنتور دوران خودش بود. او نت نویسی نمی دانست و ردیف
های موسیقی را به صورت گوشی یاد گرفت و با تمرین تلاش کرد تا آن ها را عینا روی
پیانو تقلید کند. او در ده سالگی نوازندگی را به خوبی می‌دانست و در تمام دوران فعالیتش
به عنوان هنرمندی نوآور و خلاق شناخته می‌شد.